Αντρικές φαντασιώσεις: οι 7 οικογένειες και η έρευνα

Γράψτε "αντρικές φαντασιώσεις" στο Google και θα βρείτε καμιά δεκαριά σελίδες χτισμένες πάνω στην ίδια λέξη: ανομολόγητες. Τολμηρές φαντασιώσεις, φαντασιώσεις ταμπού, φαντασιώσεις που δεν θα σας πει ποτέ. Το πρόβλημα είναι ότι η επιστημονική έρευνα πάνω στο θέμα λέει σχεδόν ακριβώς το αντίθετο. Όταν ζητάς από δείγμα άνω των 1.500 ενηλίκων να βαθμολογήσει 55 διαφορετικές φαντασιώσεις, μόνο δύο προκύπτουν στατιστικά σπάνιες. Τριάντα προκύπτουν συνηθισμένες.

Αυτή η σελίδα κάνει τρία πράγματα που δεν κάνουν οι λίστες της πρώτης σελίδας του Google. Δίνει τα πραγματικά νούμερα, με τις μελέτες, τα δείγματα και τις χρονολογίες. Οργανώνει τις φαντασιώσεις σε οικογένειες αντί για αυθαίρετη κατάταξη, γιατί μόνο έτσι βγάζεις άκρη. Και πιάνει το σημείο που κανείς δεν θίγει: γιατί οι περισσότεροι άντρες δεν περνούν ποτέ στην πράξη και τι τους μπλοκάρει στ' αλήθεια.

Τα βασικά με μια ματιά

• Από 55 φαντασιώσεις που εξετάστηκαν σε 1.516 ενήλικες, μόνο 2 είναι στατιστικά σπάνιες και 30 είναι συνηθισμένες (Joyal, Cossette και Lapierre, 2015).
• Η υποταγή και η κυριαρχία είναι συνηθισμένες και στα δύο φύλα, και συσχετίζονται σημαντικά μεταξύ τους: το ίδιο άτομο κουβαλάει συχνά και τις δύο.
• 7 οικογένειες αρκούν για να καλύψουν το 96 % των αγαπημένων φαντασιώσεων σε δείγμα 4.175 ατόμων (Lehmiller, 2018).
• Η γαλλική κατάταξη που αναπαράγεται περισσότερο από κάθε άλλη προέρχεται από έρευνα του Μαΐου 2000 σε 480 άντρες με συνεντεύξεις πρόσωπο με πρόσωπο.
• 60 % των αντρών θεωρούν ότι χρειάζεται να υλοποιήσεις κάποιες φαντασιώσεις για μια ολοκληρωμένη σεξουαλική ζωή, αλλά μόνο το 47 % το έχει κάνει.
• Αυτό που φρενάρει το πέρασμα στην πράξη σπάνια είναι η διάθεση: είναι ο φόβος της αποτυχίας, και δρα απευθείας πάνω στη στύση.

Αντρικές φαντασιώσεις: ο ορισμός και τι τις χωρίζει από την επιθυμία

Η φαντασίωση είναι μια νοητική εικόνα που προκαλεί διέγερση, και τίποτα παραπάνω: δεν είναι ούτε επιθυμία ούτε πρόθεση να περάσεις στην πράξη. Αυτή είναι η πιο σημαντική διάκριση ολόκληρης της σελίδας, και εκείνη που αποφορτίζει τις περισσότερες ανησυχίες.

Η φαντασίωση είναι μια μορφή νοητικού αυτοερωτισμού. Μπορεί να χτιστεί συνειδητά, λεπτομέρεια τη λεπτομέρεια, σαν σενάριο που το ελέγχεις. Μπορεί όμως και να εμφανιστεί απρόσκλητη, πυροδοτημένη από μια εικόνα, μια μυρωδιά, μια ανάμνηση. Και στις δύο περιπτώσεις παραμένει προβολή: ένας χώρος όπου οι συνέπειες δεν υπάρχουν.

Τρία επίπεδα που δεν πρέπει ποτέ να μπερδεύονται:

• Η φαντασίωση: φαντάζομαι μια σκηνή και με ανάβει. Καμία συνέπεια για το τι θέλω.
• Η επιθυμία: θα ήθελα αυτή η σκηνή να υπάρξει. Η διάθεση περνάει από το φαντασιακό στο πραγματικό.
• Η πρόθεση: αποφασίζω να τη στήσω, με όρους και με συμφωνία.

Οι περισσότερες αντρικές φαντασιώσεις δεν περνούν ποτέ το πρώτο σκαλί, και αυτή είναι η φυσιολογική τους λειτουργία. Το να φαντάζεσαι μια σκηνή δεν σημαίνει ότι τη θέλεις, όπως ακριβώς το να φαντάζεσαι ότι πηδάς από μια γέφυρα δεν σημαίνει ότι θέλεις να το κάνεις.

Στη συχνότητα, οι τάξεις μεγέθους μένουν σταθερές από έρευνα σε έρευνα. Περίπου 85,9 % των αντρών καταφεύγουν σε φαντασιώσεις κατά τον αυνανισμό, έναντι 68,8 % των γυναικών. Κατά τη σεξουαλική επαφή, 76 % των αντρών. Και στην καθημερινότητα, εκτός κάθε σεξουαλικής πράξης, 93 % των αντρών δηλώνουν ότι φαντασιώνονται. Πιο συντηρητικές έρευνες κατεβάζουν το νούμερο στο 83 %. Όποιο κι αν κρατήσεις, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: το να μη φαντασιώνεσαι είναι η εξαίρεση, όχι το αντίστροφο.

30 στις 55 φαντασιώσεις είναι στατιστικά συνηθισμένες: τι λέει η έρευνα

Η πιο στέρεη έρευνα στο θέμα καταλήγει ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι σπάνιο: από 55 φαντασιώσεις που εξετάστηκαν, μόνο 2 είναι στατιστικά σπάνιες και 30 συνηθισμένες. Αυτό το εύρημα και μόνο αναποδογυρίζει το πλαίσιο όλων των σελίδων που μιλούν για ανομολόγητα.

Η μελέτη αναφοράς είναι των Christian Joyal, Amélie Cossette και Vanessa Lapierre, δημοσιευμένη στο The Journal of Sexual Medicine το 2015 με τίτλο What exactly is an unusual sexual fantasy?. Το πρωτόκολλό της: 1.516 ενήλικες, από τους οποίους 717 άντρες, κλήθηκαν να βαθμολογήσουν 55 διαφορετικές σεξουαλικές φαντασιώσεις και στη συνέχεια να περιγράψουν ελεύθερα την αγαπημένη τους.

Η καθοριστική συμβολή βρίσκεται στα κατώφλια, που οι συγγραφείς ορίζουν ρητά πριν μετρήσουν:

Με άλλα λόγια, πάνω από τις μισές φαντασιώσεις που τις θεωρούμε περιθωριακές τις μοιράζεται παραπάνω από ένας στους δύο. Το δευτερεύον εύρημα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον: η υποταγή και η κυριαρχία είναι συνηθισμένες και στα δύο φύλα, και συσχετίζονται σημαντικά μεταξύ τους. Η παρουσία μίας και μόνο φαντασίωσης υποταγής προβλέπει από μόνη της τη συνολική βαθμολογία στο σύνολο των 55 ερωτημάτων. Σε απλά ελληνικά: όσοι φαντασιώνονται τον έλεγχο, φαντασιώνονται πολύ συχνά και το να τον χάσουν.

Μια δεύτερη έρευνα επιβεβαιώνει τη συνολική δομή. Ο Justin Lehmiller ρώτησε 4.175 Αμερικανούς για το βιβλίο του Tell Me What You Want, που κυκλοφόρησε το 2018. Η ποιοτική του ανάλυση αναδεικνύει 7 θέματα που καλύπτουν περίπου το 96 % των αγαπημένων φαντασιώσεων που δηλώθηκαν: πολλαπλοί σύντροφοι, BDSM και παιχνίδια εξουσίας, καινούργιο και περιπέτεια, πράξεις ταμπού, μη μονογαμία, πάθος και ρομαντισμός, ευελιξία φύλου και προσανατολισμού. Οι δηλωμένες συχνότητες: 47 % για τους πολλαπλούς συντρόφους, 46 % για το BDSM, 30 % για τη μη μονογαμία. Αυτά τα επτά θέματα διατρέχουν φύλα, προσανατολισμούς και διαδρομές ζωής.

Το συμπέρασμα των συγγραφέων του 2015 αξίζει να παρατεθεί αυτούσιο, γιατί είναι το πραγματικά χρήσιμο κριτήριο: χρειάζεται προσοχή πριν χαρακτηρίσεις μια φαντασίωση ασυνήθιστη, και πολύ περισσότερο αποκλίνουσα. Σημασία έχει η επίδραση της φαντασίωσης, όχι το περιεχόμενό της.

Οι 7 οικογένειες αντρικών φαντασιώσεων και τι ζητάει η καθεμιά από τη στύση

Οι αντρικές φαντασιώσεις δεν σχηματίζουν κατάταξη, σχηματίζουν επτά οικογένειες, και κάθε οικογένεια ζητάει κάτι διαφορετικό από το σώμα. Αυτό είναι το πλέγμα που λείπει παντού: οι λίστες σεναρίων δεν λένε ποτέ τι απαιτεί συγκεκριμένα η σκηνή όταν βρεθείς μέσα της.

Οι επτά οικογένειες, με τα σενάρια που οι κλασικές λίστες απαριθμούν χύμα, βαλμένα στη θέση τους:

• Πολλαπλοί σύντροφοι: το τρίο, το γκρουπ, το χαρέμι. Η οικογένεια που δηλώνεται περισσότερο, και εκείνη που απαιτεί τη μεγαλύτερη αντοχή.
• Εξουσία και έλεγχος: κυριαρχία, υποταγή, εξαναγκασμός, παιχνίδια δύναμης. Συνηθισμένη και στα δύο φύλα, και υποεκτιμημένη παντού.
• Καινούργιο και περιπέτεια: δημόσιος χώρος, έξω, γραφείο, ασανσέρ, αεροπλάνο. Το σκηνικό φτιάχνει τη φαντασίωση, όχι η πρακτική.
• Ταμπού και απαγορευμένο: απαγορευμένη ζώνη, κοινωνική παράβαση, πρακτικές που δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου.
• Μη μονογαμία: ανταλλαγή συντρόφων, κανταυλισμός, μοίρασμα του συντρόφου, το να βλέπεις ή να σε βλέπουν.
• Πάθος και ρομαντισμός: ένταση, αποκλειστικότητα, το απόλυτο ερωτικό σενάριο. Οικογένεια έντονα αντρική επίσης, σε αντίθεση με το κλισέ.
• Ευελιξία προσανατολισμού: περιέργεια για πρακτικές εκτός του δηλωμένου προσανατολισμού, χωρίς αυτό να τον αμφισβητεί.

Μένει η στήλη που κανείς δεν γράφει. Ένα τρίο δεν ζητάει το ίδιο πράγμα με μια σκηνή κυριαρχίας, και μια σκηνή σε εξωτερικό χώρο δεν ζητάει το ίδιο με ένα παιχνίδι αισθήσεων. Να η πραγματική αντιστοιχία:

Αυτό το πλέγμα έχει ένα απλό όφελος: μετατρέπει μια λίστα σκηνών σε ζήτημα προετοιμασίας. Το να ξέρεις ότι μια φαντασίωση ανήκει στην οικογένεια "διάρκεια" και όχι στην οικογένεια "αίσθηση" αλλάζει το τι ετοιμάζεις από πριν.

Η πιο πολυαναφερόμενη γαλλική κατάταξη είναι του 2000: γιατί σας παραπλανά

Το μοναδικό αριθμητικό αποτέλεσμα που εμφανίζεται στην πρώτη σελίδα του Google για αυτό το θέμα είναι μια έρευνα που έγινε από τις 24 έως τις 27 Μαΐου 2000 σε 480 άντρες, με συνεντεύξεις πρόσωπο με πρόσωπο. Καμία από τις σελίδες που αντιγράφουν τα νούμερά της δεν αναφέρει αυτή τη χρονολογία.

Πρόκειται για έρευνα της Ipsos κατά παραγγελία της Marie-Claire, και η τεχνική της ταυτότητα είναι δημόσια. Δείγμα 480 αντρών 18 ετών και άνω, μέθοδος ποσοστώσεων, συνέντευξη πρόσωπο με πρόσωπο. Να η κατάταξη που παράγει, και που τη βρίσκουμε σήμερα στις περισσότερες λίστες για τις "αντρικές φαντασιώσεις":

• Σεξ μέσα στη φύση: 53 %
• Μύηση από έμπειρη γυναίκα: 37 %
• Τρίο με δύο γυναίκες: 36 %
• Σύντροφος από άλλη ήπειρο: 34 %
• Μια άγνωστη περαστική: 29 %
• Σεξ στο γραφείο: 22 %
• Σε δημόσιο χώρο: 18 %
• Να σε κυριαρχεί μια γυναίκα: 12 %
• Ανταλλαγή συντρόφων: 11 %
• Επιδειξιομανία: 4 %

Κοιτάξτε τη γραμμή της κυριαρχίας. Δώδεκα τοις εκατό, δηλαδή η ζώνη "ασυνήθιστο" με τα κατώφλια του 2015. Και συγκρίνετέ το με αυτό που βρίσκει ο Joyal δεκαπέντε χρόνια αργότερα, με ανώνυμο ερωτηματολόγιο στο διαδίκτυο: εκεί η κυριαρχία και η υποταγή είναι συνηθισμένες και στα δύο φύλα, και συσχετισμένες μεταξύ τους.

Το ίδιο αντικείμενο, μετρημένο με δύο αντίθετα πρωτόκολλα, δίνει δύο ασύμβατες απαντήσεις. Η εξήγηση είναι γνωστή και δεν εκπλήσσει κανέναν στατιστικολόγο: δεν δηλώνεις φαντασίωση υποταγής σε έναν ερευνητή που κάθεται απέναντί σου. Ένα πρωτόκολλο πρόσωπο με πρόσωπο υποεκτιμά μηχανικά οτιδήποτε αγγίζει την εξουσία, την κοινωνική ντροπή και την παράβαση. Το νούμερο δεν είναι λάθος, απλώς μετράει τι δέχονταν να πουν φωναχτά οι άντρες το 2000.

Η Ipsos κρατάει πάντως δύο πολύτιμα ευρήματα, γιατί αφορούν τη στάση και όχι το περιεχόμενο. 60 % των αντρών που ρωτήθηκαν θεωρούσαν ότι χρειάζεται να υλοποιήσεις κάποιες φαντασιώσεις για μια ολοκληρωμένη σεξουαλική ζωή, έναντι 26 % που πίστευαν το αντίθετο. Και 47 % δήλωναν ότι είχαν υλοποιήσει μία. Επανερχόμαστε σε αυτή τη διαφορά των δεκατριών μονάδων πιο κάτω, γιατί εκεί κρίνονται όλα τα υπόλοιπα.

Αντρικές και γυναικείες φαντασιώσεις: η πραγματική διαφορά δεν είναι αυτή που νομίζουμε

Η διαφορά ανάμεσα σε αντρικές και γυναικείες φαντασιώσεις δεν αφορά ούτε την ύπαρξή τους ούτε το περιεχόμενό τους, αλλά τον τρόπο που αφηγούνται. Τα νούμερα ύπαρξης είναι σχεδόν ταυτόσημα, και τα θέματα επικαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό.

Στη συχνότητα, οι αποκλίσεις είναι μικρές. Στην καθημερινότητα, 93 % των αντρών έναντι 84,5 % των γυναικών. Κατά τη σεξουαλική επαφή, 76 % έναντι 70 %. Στον αυνανισμό ανοίγει η ψαλίδα, 85,9 % έναντι 68,8 %. Μια υπόθεση που διατυπώνεται είναι ότι αυτό αντανακλά διαφορετικές πρακτικές αυνανισμού και όχι διαφορετικά φαντασιακά, αλλά είναι υπόθεση, όχι μετρημένο εύρημα.

Στο περιεχόμενο, τα δεδομένα του 2015 δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας: 30 από τις 55 φαντασιώσεις που εξετάστηκαν είναι συνηθισμένες για τουλάχιστον ένα από τα δύο φύλα, πράγμα που σημαίνει πολύ μεγάλη επικάλυψη. Τα επτά θέματα του Lehmiller περιγράφονται ως κοινά για μεγάλες πλειοψηφίες, ανεξάρτητα από φύλο, προσανατολισμό και διαδρομή.

Δύο κλισέ καταρρέουν λοιπόν ταυτόχρονα:

• Ότι η αντρική φαντασίωση είναι μόνο οπτική και ποσοτική. Λάθος: η οικογένεια πάθος και ρομαντισμός είναι μία από τις επτά, και δηλώνεται μαζικά από τους άντρες.
• Ότι η γυναικεία φαντασίωση είναι μόνο ρομαντική και αφηγηματική. Λάθος: η υποταγή και η κυριαρχία είναι συνηθισμένες και στις γυναίκες, και συσχετισμένες σε αυτές όπως και στους άντρες.

Αυτό που διαφέρει πραγματικά είναι η μορφή. Οι γυναικείες φαντασιώσεις αφηγούνται πιο συχνά σαν σκηνή με πλαίσιο, διάρκεια και εξέλιξη. Οι αντρικές περιγράφονται πιο συχνά σαν εικόνα. Ίδια οικογένεια, δύο γραμματικές.

Τι λέει μια φαντασίωση για εσάς, και τι δεν λέει

Η φαντασίωση δείχνει μια ζώνη περιέργειας, όχι ταυτότητα ούτε πρόθεση. Αυτό είναι το ερώτημα που ανησυχεί περισσότερο, και η βιβλιογραφία απαντά ξεκάθαρα.

Η πιο συχνή περίπτωση είναι η φαντασίωση εξαναγκασμού. Το να φαντασιώνεσαι μια κατάσταση όπου υφίστασαι δεν σημαίνει ότι θέλεις να την υποστείς: μέσα στη φαντασίωση εσείς γράφετε τη σκηνή, εσείς βάζετε τα όρια και εσείς μπορείτε να τη σταματήσετε με μια σκέψη. Είναι ακριβώς το αντίθετο μιας πραγματικής κατάστασης εξαναγκασμού. Η συσχέτιση που τεκμηριώθηκε το 2015 ανάμεσα σε υποταγή και κυριαρχία αρκεί για να τελειώσει την ταυτοτική ανάγνωση: αν το ίδιο άτομο κουβαλάει συχνά και τις δύο, καμία από τις δύο δεν μπορεί να αποκαλύψει την "αληθινή του φύση".

Τι δείχνει πραγματικά μια φαντασίωση:

• Ανάγκη για ρήξη με τη σεξουαλική ρουτίνα, συχνά περισσότερο από τη διάθεση για το ίδιο το σενάριο.
• Μια ζώνη περιέργειας, δηλαδή ένα σημείο όπου δεν έχετε πάει ακόμη.
• Προτίμηση για μια συγκεκριμένη δυναμική: να ελέγχεις, να αφήνεσαι, να σε βλέπουν, να ανακαλύπτεις.

Τι δεν δείχνει μια φαντασίωση:

• Σεξουαλικό προσανατολισμό. Η ερωτική ευελιξία είναι μία από τις επτά οικογένειες, και δεν αμφισβητεί τίποτα.
• Πρόθεση να περάσετε στην πράξη, ούτε καν επιθυμία να το κάνετε.
• Έλλειψη στη σχέση σας. Οι εργασίες του Brenot παρατήρησαν μάλιστα, σε γυναίκες χωρίς φαντασιώσεις, λιγότερο ικανοποιητική σεξουαλική ανταπόκριση, και όχι το αντίστροφο.

Αν θέλετε να δείτε με ακρίβεια πού βρίσκονται οι δικές σας ζώνες περιέργειας, ένα πλέγμα πρακτικών δίνει πιο λεπτή εικόνα από οποιαδήποτε λίστα σεναρίων.

Τι μπλοκάρει πραγματικά το πέρασμα στην πράξη: η στύση, όχι η διάθεση

Ανάμεσα στους άντρες που πιστεύουν ότι πρέπει να υλοποιήσεις κάποιες φαντασιώσεις και σε εκείνους που το έκαναν υπάρχουν δεκατρείς μονάδες διαφορά, και ο λόγος σπάνια είναι η έλλειψη διάθεσης. Είναι ο φόβος της αποτυχίας, και αυτός ο φόβος δρα απευθείας πάνω στη στύση.

Ας ξαναπιάσουμε τα δύο νούμερα της Ipsos: 60 % θεωρούν ότι πρέπει να υλοποιηθούν κάποιες, 47 % το έκαναν. Καμία από τις σελίδες που παραθέτουν αυτή την έρευνα δεν σχολιάζει τη διαφορά. Κι όμως περιγράφει την πιο κοινή κατάσταση του κόσμου: να θέλεις και να μην πηγαίνεις.

Ο μηχανισμός είναι φυσιολογικός, έχει όνομα, άγχος επίδοσης, και αξίζει να περιγραφεί με ακρίβεια. Η στύση εξαρτάται από αγγειοδιαστολή, άρα από μια κατάσταση όπου το νευρικό σύστημα δεν είναι σε επιφυλακή. Μια καινούργια κατάσταση με διακύβευμα παράγει ακριβώς το αντίθετο: εγρήγορση, ένταση, αυτοπαρατήρηση. Πρώτη φορά, τρίο, χώρος όπου μπορεί να σε δουν, σύντροφος που δεν γνωρίζεις, σκηνή που έχεις φανταστεί επί μακρόν και άρα φορτωμένη με προσδοκίες. Ο φόβος της αποτυχίας γίνεται η αιτία της αποτυχίας, και μία και μόνο αστοχία αρκεί για να εγκατασταθεί ο φαύλος κύκλος.

Τα εργαλεία, με σειρά πραγματικής αποτελεσματικότητας:

• Να διαλέξετε μια απλοποιημένη εκδοχή του σεναρίου αντί για πιστή αναπαράσταση της σκηνής που φανταστήκατε. Είναι μακράν το πιο αποτελεσματικό.
• Να δοκιμάσετε ένα στοιχείο τη φορά: το σκηνικό πριν από την πρακτική, το παιχνίδι ρόλων πριν από τα υπόλοιπα. Μια φαντασίωση αποσυντίθεται.
• Να οριστεί εκ των προτέρων ότι στόχος δεν είναι να φτάσετε ως το τέλος. Το να το πείτε φωναχτά αφαιρεί το μεγαλύτερο μέρος της πίεσης.
• Να κρατήσετε τη συμφόρηση με μηχανικό τρόπο. Αυτή είναι η λειτουργία ενός δαχτυλιδιού πέους: επιβραδύνει τη φλεβική επιστροφή ώστε να διατηρηθεί η στύση που έχει ήδη επιτευχθεί. Δεν τη δημιουργεί, βοηθά να κρατηθεί, και αυτό συχνά αρκεί για να σπάσει ο κύκλος της προσμονής.

Για πρώτη χρήση, ένα ρυθμιζόμενο μοντέλο είναι η λογική επιλογή: σας επιτρέπει να βρείτε το σωστό σφίξιμο χωρίς να δεσμευτείτε σε σταθερή διάμετρο.

Πώς να το πείτε στη σύντροφό σας: η μέθοδος σε τέσσερις χρόνους

Μια φαντασίωση που ανακοινώνεται σαν αίτημα κλείνει· ανακοινωμένη σαν φαντασιακό, ανοίγει. Η διατύπωση μετράει περισσότερο από το περιεχόμενο, και τέσσερις χρόνοι αρκούν.

Χρόνος 1, διαλέξτε τη στιγμή. Ποτέ στο κρεβάτι, ποτέ κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά από μια επαφή, ποτέ μέσα σε καβγά. Μια τέτοια κουβέντα γίνεται ντυμένος, σε ουδέτερη στιγμή, χωρίς άμεσο στόχο.

Χρόνος 2, διατυπώστε το ως φαντασιακό. Πείτε "το έχω σκεφτεί" και όχι "το θέλω". Η διαφορά δεν είναι καλλωπιστική: η πρώτη διατύπωση περιγράφει ένα εσωτερικό γεγονός, η δεύτερη θέτει αίτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει κανείς ναι ή όχι. Η πρώτη αφήνει χώρο, η δεύτερη στριμώχνει στον τοίχο.

Χρόνος 3, ανοίξτε την αμοιβαιότητα πριν αναπτύξετε. Ρωτήστε τι φαντάζεται εκείνη, πριν μπείτε στις λεπτομέρειες της δικής σας. Μια κουβέντα για φαντασιώσεις που κυλάει προς μία μόνο κατεύθυνση είναι μεταμφιεσμένη διαπραγμάτευση.

Χρόνος 4, βάλτε το πλαίσιο πριν από κάθε εφαρμογή. Τα όρια, ό,τι είναι εκτός συζήτησης, και μια λέξη τερματισμού συμφωνημένη από πριν, που ισχύει χωρίς δικαιολογία και χωρίς συζήτηση. Η συναίνεση χτίζεται εκείνη τη στιγμή, όχι τη στιγμή της σκηνής.

Τα λάθη που κλείνουν τη συζήτηση:

• Να παρουσιάσετε τη φαντασίωση σαν έλλειψη, πράγμα που μετατρέπει την εξομολόγηση σε υπόρρητη μομφή για τη σημερινή σεξουαλική ζωή.
• Να την παρουσιάσετε σαν όρο, έστω και στ' αστεία.
• Να περάσετε αμέσως στα πρακτικά. Η εξομολόγηση και η εφαρμογή είναι δύο ξεχωριστές κουβέντες, με μέρες απόσταση.
• Να επιμείνετε μετά από ένα όχι. Ένα όχι σε μια φαντασίωση δεν είναι στάδιο διαπραγμάτευσης.

Το kink test είναι καλό εργαλείο για τέτοιες κουβέντες: επιτρέπει να μιλήσετε για πρακτικές χωρίς να χρειαστεί κάποιος να κάνει πρώτος την εξομολόγηση.

Από τη φαντασίωση στην πράξη: cockring, plug και σκηνοθεσία

Κάθε οικογένεια φαντασίωσης έχει τον προφανή της εξοπλισμό, και δεν είναι ο ίδιος από τη μία στην άλλη. Τα δύο καταστήματα που εμφανίζονται στην πρώτη σελίδα για αυτό το θέμα απαριθμούν σενάρια χωρίς ποτέ να κάνουν αυτή τη σύνδεση, ενώ αυτό είναι το πρακτικό ερώτημα που μένει όταν η κουβέντα έχει γίνει.

Τέσσερις περιπτώσεις, όχι κατάλογος.

Ο παραχωρημένος έλεγχος. Είναι η απλούστερη μορφή φαντασίωσης εξουσίας, και η πιο εύκολη να στηθεί. Ένα συνδεδεμένο δαχτυλίδι χειρίζεται από απόσταση, πράγμα που κάνει τον έλεγχο κυριολεκτικό: η σύντροφος κρατάει το τηλεχειριστήριο, αποφασίζει την ένταση και τη στιγμή. Το cockring με τηλεχειριστήριο Duo Vibe δουλεύει καλά για αυτή τη χρήση, ακόμη και σε εξωτερικό χώρο όπου μετράει η διακριτικότητα.

Η κυριαρχία και ο εξαναγκασμός. Εδώ το υλικό κάνει τη μισή δουλειά. Το δέρμα κουβαλάει τη σκηνοθεσία όσο και την αίσθηση: φαίνεται, ακούγεται, γίνεται αισθητό. Ένα μοντέλο σαν το δερμάτινο cockring Dominator στήνει ένα οπτικό ύφος που η σιλικόνη δεν θα δώσει ποτέ.

Η απαγορευμένη ζώνη. Είναι η οικογένεια ταμπού εφαρμοσμένη στο αντρικό σώμα. Ένα cockring με plug συνδυάζει το δαχτυλίδι και την πρωκτική διέγερση, πράγμα που το κάνει σταδιακή είσοδο και όχι αλλαγή πρακτικής. Το θέμα αναλύεται διεξοδικά στον οδηγό μας για την προστατική ηδονή.

Το μοίρασμα και η ταυτοχρονία. Οι φαντασιώσεις μη μονογαμίας και μοιράσματος στηρίζονται συχνά στην ιδέα ότι η ηδονή είναι ορατή και κοινή. Ένα δονούμενο δαχτυλίδι διεγείρει και τους δύο συντρόφους ταυτόχρονα, και ένα διπλό μοντέλο κατανέμει την πίεση ανάμεσα στη βάση και στους όρχεις για μεγαλύτερη διάρκεια.

Τρεις κανόνες ασφαλείας, αδιαπραγμάτευτοι σε κάθε οικογένεια:

• Τηρήστε διάρκεια είκοσι έως τριάντα λεπτών το πολύ για ένα δαχτυλίδι. Ποτέ παραπάνω, ποτέ κοιμισμένοι.
• Ελέγχετε τα σήματα κινδύνου κατά τη χρήση: μούδιασμα, ψύχρα, αλλαγή χρώματος, πόνος. Αν εμφανιστεί ένα από αυτά, το βγάζετε αμέσως.
• Ελέγξτε τη διάμετρο πριν, όχι κατά τη διάρκεια. Ένα ρυθμιζόμενο μοντέλο ή ένα από σιλικόνη βγαίνει μόνο του ανά πάσα στιγμή, ένα άκαμπτο μεταλλικό δαχτυλίδι δεν συγχωρεί λάθος μέγεθος.

Πότε μια φαντασίωση γίνεται πρόβλημα: τα τρία σήματα

Σχεδόν τα πάντα είναι συνηθισμένα, αλλά η γραμμή υπάρχει, και δεν αφορά το περιεχόμενο της φαντασίωσης: αφορά την επίδρασή της. Τρία κριτήρια αρκούν για να την εντοπίσετε, και είναι επαληθεύσιμα.

• Προκαλεί διαρκή πόνο ή ντροπή. Όχι την περαστική αμηχανία μετά, που είναι κοινότοπη, αλλά μια επίμονη δυσφορία που επανέρχεται και βαραίνει. Το κριτήριο είναι η διάρκεια και η επανάληψη, όχι η ένταση της στιγμής.
• Εμπλέκει πρόσωπο που δεν έχει συναινέσει ή που δεν μπορεί να συναινέσει. Αυτό είναι το μοναδικό απόλυτο όριο, και δεν συζητιέται. Η φαντασίωση μένει στο κεφάλι· από τη στιγμή που εμπλέκει έναν πραγματικό τρίτο χωρίς τη συγκατάθεσή του, ή ένα πρόσωπο που δεν είναι σε θέση να τη δώσει, το ζήτημα αλλάζει φύση.
• Γίνεται αποκλειστική. Αν η διέγερση δεν είναι πια δυνατή χωρίς αυτό ακριβώς το σενάριο, ή αν καταλαμβάνει τόσο χώρο ώστε να καταπίνει τα υπόλοιπα, αυτό είναι το πιο αξιόπιστο σήμα. Μια φαντασίωση που προστίθεται δεν είναι πρόβλημα. Μια φαντασίωση που αντικαθιστά όλα τα άλλα είναι.

Οι συγγραφείς του 2015 διατυπώνουν την αρχή καλύτερα από κάθε λίστα: κρίνετε την επίδραση της φαντασίωσης, όχι το περιεχόμενό της. Μια εντυπωσιακή φαντασίωση χωρίς καμία συνέπεια δεν έχει αντικείμενο. Μια κοινότοπη φαντασίωση που δεν σας αφήνει να κοιμηθείτε αξίζει να την κοιτάξετε.

Αν πληρούται ένα από τα τρία κριτήρια, ο σωστός συνομιλητής είναι σεξολόγος ή ψυχολόγος, όχι φόρουμ. Μια συνεδρία για αυτόν τον λόγο είναι συνηθισμένη συνεδρία, και αφορά το πώς σας απασχολεί η φαντασίωση, όχι το περιεχόμενό της.

Συχνές ερωτήσεις για τις αντρικές φαντασιώσεις

Ποιες είναι οι σεξουαλικές ανάγκες των αντρών; Δεν σχηματίζουν καθολική λίστα. Οι τεκμηριωμένες σταθερές είναι η τακτικότητα, η ποικιλία και η επιβεβαίωση: να ξέρεις ότι σε επιθυμούν. Η λίμπιντο ποικίλλει έντονα από άντρα σε άντρα, και στον ίδιο άντρα ανάλογα με την περίοδο. Οι επτά οικογένειες φαντασιώσεων περιγράφουν αρκετά καλά τον χώρο μέσα στον οποίο αυτές οι ανάγκες παίρνουν μορφή, με πολύ διαφορετικές δοσολογίες ανά άτομο.

Τι προκαλεί διέγερση σε έναν άντρα; Τρία στοιχεία που συνδυάζονται. Το πλαίσιο, δηλαδή η κατάσταση και ο ασυνήθιστος χαρακτήρας της. Το σημάδι επιθυμίας από τον άλλον, που είναι εξαιρετικά υποτιμημένος πυροδότης. Και η σωματική διέγερση, που χρονικά έρχεται συχνά τελευταία, ακόμη κι αν την αναφέρουμε πρώτη. Το 93 % των αντρών που φαντασιώνονται εκτός κάθε σεξουαλικής πράξης δείχνει καθαρά ότι η αφετηρία είναι νοητική.

Ποιες είναι οι σεξουαλικές ορμές στον άντρα; Η λέξη ορμή είναι παραπλανητική, γιατί υπονοεί έναν ανεξέλεγκτο μηχανισμό. Αυτό που μετρούν οι έρευνες είναι συχνότητα σεξουαλικής σκέψης, όχι παρόρμηση για δράση. Η απόσταση ανάμεσα στο 60 % που θεωρεί ότι πρέπει να υλοποιηθούν κάποιες φαντασιώσεις και στο 47 % που το έκανε αρκεί για να δείξει ότι το πέρασμα στην πράξη παραμένει απόφαση.

Ποιος είναι ο πιο διαδεδομένος φετιχισμός; Ο φετιχισμός του ποδιού. Οι αναλύσεις μεγάλης κλίμακας σε διαδικτυακές κοινότητες αφιερωμένες στα φετίχ τοποθετούν συστηματικά τα πόδια και τα παπούτσια στην κορυφή, πολύ μπροστά από άλλα μέρη του σώματος. Με τους όρους των οικογενειών που περιγράψαμε, ανήκει μάλλον στο ταμπού και στο απαγορευμένο παρά σε ξεχωριστή κατηγορία.

Πώς καταλαβαίνεις ότι ένας άντρας σε θέλει; Τα αξιόπιστα σήματα δεν είναι τα εντυπωσιακά. Η συνεχής προσοχή, η αναζήτηση σωματικής εγγύτητας χωρίς πρόσχημα, και κυρίως το ότι μιλάει για το κοντινό μέλλον και όχι μόνο για τη στιγμή. Το πιο καθαρό σήμα παραμένει το απλούστερο: ψάχνει να μάθει τι σας αρέσει, αντί να σας εξηγεί τι του αρέσει.